وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

               

او همواره در جاده های شعر و شعورش مسافر و مهاجر بود

با مهر آمده بود و با اردیبهشت رفت

کسی که قبله گاهش همه ی عالم بود

غرق در طبیعت بود . و غرق در خدا . . .

" کعبه ام بر لب آب

      کعبه ام زیر اقاقی هاست

              کعبه ام مثل نسیم

   می رود باغ به باغ

        می رود شهر به شهر

            " حجر الاسود " من روشنی باغچه است . . .

و

آری . . .

تو آمدی

و پیامت را آوردی

و در رگ ها نور ریختی

و صدا کردی :

                " ای سبدهاتان پر خواب !

                                سیب آوردم ، سیب سرخ خورشید "

و چه ساده رفتی

از مرز خواب هم گذشتی

پرسیدی : " کجاست سمت حیات ؟

                      من از کدام طرف می رسم به هدهد ؟ "

و چه زود سمت حیات را یافتی

                       و با هدهد همسفر شدی

" عبور باید کرد

صدای باد می آید ، عبور باید کرد

و من مسافرم ای بادهای هموار "

                 ای مسافر :

                                 به همراه بادبادک ها روان شدی

  

                                 و حضور " هیچ " ملایم را خود یافتی

و در آخر گفتی :

                             شب سرودش را خواند

                                                      نوبت پنچره هاست . . .

                                 

                                         * نگار *

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٢/۳ساعت ۸:۳٠ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak