وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

زنده

همین که با یک نفس سبز

              شش هایت

                        هوا را عمیق بفهمند

        میان مردگان هم

                 زنده می شوی...

 

 

 

گور

  گاه

     فضای گورستان

      از خیابان های شهرمان

                        سبز تر است

آدم هوس می کند

                زندگی را جایی دیگر بجوید!

 

 

 

زنده به گور

  رگ های این نهال کوچک را

                             باران هم

                                  آبی می کرد

دست هایی که می کارند

                  نوازش را هم

                            زیر خاک جا گذاشتند...

 

 

***

درختکاری

می خواهم در شش هایم

         درخت بکارم

                      تا همیشه هوایم تازه باشد...

 

23717.jpg

نوشته شده در ۱۳۸٧/۱٢/۱٥ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak