وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

نیاز به انجام کاری نیست

همین که نفس بکشی

زمین، آسمان،

                      هوا

سبز می شوند...

و تو

آنقدر گل می کنی

که در باغچه ی کوچک خانه ی ما

جا نمی شوی...

این طور نگاه نکن!

همین گل ها

- که با هر خورشید باز می شوند و هر غروب، غنچه-

آن شب

اندازه ی ریشه هایشان

باز بودند...

نیاز به انجام کاری نیست

همین که باشی

باغچه ی کوچک خانه ی ما

سبز می شود...

 

با/بی ربط:

نیستی، و من بودنت را جشن می گیرم...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/٢٠ساعت ۱:٤٥ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()

 

١.

پیش از آمدن

آیینه را بشکن

چشم را که بر خود ببندی

انگار دلت باز می شود

و یادت می آید که:

                       چقدر بنده ای...

2.

خودت را زمین می گذاری

اما هنوز هستی.

گمان خواب

رهایت نمی کند

و بیداری را

باوری نیست

که :

         خواب می بینی...

3.

یک مکعب سیاه را می گردی

ساده

مثل رنگ لباس تو.

بالاتر از سیاهی

                  رنگی نیست

و سپیدی

             تمام سادگی...

4.

خوابی

  و بیداری را

         طواف می کنی...

5.

نیستی

و با او

هست می شوی.

           که :

             همه نیستی و هستی از او...

6.

تو

  چون همیشه می گذری

                     و تنها اوست

                             که می ماند...

7.

به آخر می رسی

و

         چقدر اولی...

و حالا

       خواب نیستی

              که :

                        مرده ای...

پ.ن : همه ات که مُرد، دوباره به دنیا می آیی.

        هر چند که دنیای دیگری را منتظر بودی...

و:

    " گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

                 حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت "

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/۱٥ساعت ٦:٥۳ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak