وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

می خواستم این بار چشم هایم را محکم ببندم و هیچ نبینم،

که نزدیک بهار است...به نوروز که می اندیشی غم در دلت نباید جایی داشته

 باشد. می خواستم اما...

دلم گرفت از این همه سیاهی و سکوت و چند لحظه بعد، صدایی شبیه انفجار.

تقویم روزگار، بر امروز ِ کشورم نام جشن گذاشته بود و شهر من، غریبه تر از

همیشه، سیاهپوش ،شبیه عزادارترین ِ لحظه ها، دروغ ِ تاریخ را نشان می داد

 یا حقیقت ِ تحریف را ؟

کدام باورنامشروع را ایمان آورده بودیم که این چنین،متهم گونه،خطابِ سوالهای

زندانبانان ِ شهر می شدیم؟

دلم گرفت از این همه سیاهی، از این همه سکوت...

چقدر حرف ها و فعل ها که می خواستم در کوزه بریزم و از بام ِ این خانه، پایین

 بیندازم که سیاهی ها، دور شوند از خاک کشورم.

چقدر زردی ها و بیماری های حرف و اندیشه و روح، که می خواستم در دل

 آتش، برای همیشه بسوزند.

چقدر مشعل سرخ، که می خواستم راه را نشانمان دهند،

                                                                          آفتاب را...

 

" نفسم گرفت از این شب،در ِ این حصار بشکن

در ِ این حصــــار ِ جــادویی روزگــــــار بشـــــــکن

تو که ترجمان صبـحـی ، به تــــرنم و تــــــــــرانه

لب زخمـــدیده بگشا  ، صف ِ انتظــار بشـــــکن

" سر آن ندارد امشب  که برآید آفتـــــــــابی ؟ "

تو خود آفتـــــاب خود باش و طلسم کار بشکن

بسـرای تا که هستی ، که سرودن است بودن

به ترنــــــــمی دژ وحشـت این دیــــــــار بشکن"

 

پی نوشت:

1. چقدر از عنوان "چهارشنبه سوزی" بدم میاد.

و از همه ی چهارشنبه هایی که، می سوزند...

2. این غزل رو از استاد شفیعی کدکنی قرض گرفتم.

3. این متن رو با کمی تاخیر گذاشتم. ببخشید.

یادم نیست آخرین بار کی چهارشنبه سوری رو اونطور که باید و شاید

 جشن گرفتم.

ولی میشه خوش بین بود و...دل سپرد به هفت سین و قدمتش...

به هفت سین و تازگیش...

4. تو خود آفتـــــاب خود باش...

5. نوروزتان پر از سپیدی.

   بهارتان، پر از رنگ...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/٢۸ساعت ۱٠:٢۱ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()

 

من

     به تمامی خاک نبودم

                که آسمان

                               بخشی از تقدیرم بود!

 

بال نداشتم اما

                 قرار بود

                 بیش از هر پرنده ای

                                 بی قرار پرواز باشم.

 

.

.

.

         شانه هایم

                  بوی خاک گرفته اند

بیا

     کوتاهی این خواب بلند را

                                     بیدار کن...

 

 

پ.ن:

عنوان این پست رو از یکی از اشعار سهراب یه سرقت بردم.

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/۱٢ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak