وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

1)

آن دم که پوتین های سیاهت را به پا می کردی

زبانت

     با گوش هایم غریبه بود

اما قلبت

        سخن می گفت.

 قارچ های طمع

           هنوز تمام دریچه ها را ندیده بودند

جایی

             باز بود انگار

                      و دستی

                                  برای آشتی...

 

2)

تورت را که برداشتی

                 یادم نیست

    میان آب های کدام دریاچه بودی

اما موج ها

         راه قلب های ما را شنا می کردند

آن روز

               تمام قلاب ها

                             استعفا دادند

و ماهی ها

             فرزندانشان را

                              انسان

                                          نام نهادند.

 

3)

عینکت را که زمین گذاشتی

               کمی دورتر از میکروسکوپ

 عشق

                چشمک می زد

و یکباره

                   تمام عدسی ها

                                         آیینه شدند.

 

4)

آن روز

           که پیچ تمامی سانتریفیوژها شُـل می شد

یک نفر

             نام مشترکمان را

  با میخ

                   بر دیوارهای دنیا می کوبید.

 

صفر)

  کسی که فندکش را

                        روی ورق های تاریخ امتحان می کرد

بر اولین نقطه ی جنگ جهانی ایستاد

                       و مرگ را

                                    تولد جهان نام گذاشت.

 

 

پ.ن:

آن روز

              می رسد....؟

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٦ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak