وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

دریغ

 

بی شکوه و غریب و رهگذرند

 

یادهای دگر ، چو برق و چو باد .

 

یاد تو پرشکوه و جاوید است

 

و آشنای قدیم دل ، اما

 

ای دریغ ! ای دریغ ! ای فریاد !

 

با دل من چه می توان کرد

 

یادت ؟ ای یاد من ز دل برده !

 

من گرفتم لطیف ، چون شبنم ،

 

هم درخشان و پاک ، چون باران ،

 

چه کنند این دو ، ای بهشت جوان !

 

با یکی برگ پیر و پژمرده؟

 

                          "  مهدی اخوان ثالث "

نوشته شده در ۱۳۸٥/٥/٢۳ساعت ٢:۱٥ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak