وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

آب و آتش

 

آب و آتش نسبتی دارند جاویدان ؛

 

مثل شب با روز ، اما از شگفتی ها ،

 

ما مقدس آتشی بودیم و آب زندگی در ما ،

 

آتشی با شعله های آبی زیبا.

 

آه ،

 

سوزدم تا زنده ام یادش ، که ما بودیم

 

آتشی سوزان و سوزاننده و زنده

 

چشمه ی بس پاکی روشن ،

 

هم فروغ و فر دیرین را فروزنده ،

 

هم چراغ شب زدای معبر فردا .

 

آب و آتش نسبتی دارند دیرینه .

 

آتشی که آب می پاشند بر آن ، می کند فریاد .

 

ما مقدس آتشی بودیم ، بر ما آب پاشیدند .

 

آب های شومی و تاریکی و بیداد .

 

خاست فریادی ، و دردآلود فریادی

 

من همان فریادم ، آن فریاد غم بنیاد.

 

هرچه بودم و هرچه هستم و هرچه خواهم بود ،

 

من نخواهم برد این از یاد :

 

کاتشی بودیم بر ما آب پاشیدند

 

گفتم و می گویم و پیوسته خواهم گفت ،

 

ور روَد بود و نبودم

( همچنان که رفته است و می رود )                                        

                                           

                               بر باد . . .

نوشته شده در ۱۳۸٥/٥/٢٥ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak