وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

لیلای من :

    

 تولد زیبایت آفتاب بی غروبی است برای تاریکی شب های

یلدای من ، یادگاری برای به شادی نشستن فرداها . . .

امید آن دارم که تا سازش آب و آتش ، یار یکدیگر بمانیم و تا

زمانی که درخت سرو پابرجاست ،دوستیمان نیز پابرجا باشد...

 

( عزیزم می دونم ناقابله ولی چون حرف دله مطمئنم که به

دلت میشینه )

               

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱۳ساعت ۱٢:٤۱ ‎ق.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak