وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

"میان خورشیدهای همیشه

         

             زیبایی تو لنگری است

                 

                            خورشیدی که

                 

                    از سپیده دم همه ستارگان

                          

                                       بی نیازم می کند "

وجودت ، نغمه ی بودن را می خواند .

ره آور تلالؤ نگاهت به زندگی من ، بهاری است

بهار ، نه آن چنان که در پس درختی و گاه در پای رودی گلی بروید

رود وجود  من از رنگ نفس های ابر و هوای تو آبی می شود

با آفتاب نگاهت گیاهان دلم جوانه می زنند و سبز می شوند

گه گاهی ، بر جلگه ی برودت زده ام ، زمستان اخوان می بارد

و تو چه زیبا از برف های انباشته روی من ، رودی می سازی......

و چه زیبا زمستان من را بهاری می کنی......

ای ترنم بخش لاله های کودکی من !

ای گل همیشه بهار من !

 

                                                             * نگار *

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٢/٢٤ساعت ٥:۱۱ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak