وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

من باید فرود آیم ،

نباید بنشینم ،

سال هاست ، از آن لحظه که پَر بر اندامم رویید

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

هم چنان می پرم . هرگز ننشسته ام ،

و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها

و بام های کوتاه خانه ها برنگردانم ،

چشم به زمین ندوختم

پروازی رو به آسمان ،

در راه افلاک

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

نوشته شده در ۱۳۸٦/۳/۱۸ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak