وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

مادرم

ای لطیف ترین گل بوستان هستی

ای باغبان هستی من

گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند

گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد

و ای خدایی که

شکوفایی نام تو

بر لب ها

صفا بخش دل های نا امید و بی طراوت است

و سبزی یاد تو در جان ها

پرواز شاپرک های عاشق است

در بیکرانه های افق بیداری و روشنایی

دست به دعا می برم

و از تو می خواهم

که همه ی مادران را

در پناه خودت سالم و سرفراز داری و به ما توفیق دهی

که مادر را بیشتر از هر وقت دیگری

دوست بداریم و دست بوسش باشیم

                                                     

                                                               * نگار *

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٤/۱۳ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak