وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

قلم را که در دست می گیرم

واژه ها گم می شوند

و میان این همه خطوط مبهم و نقاط تیره

این تویی که

از سر خط آغاز میشوی . . .

در این حضور پاکت

"گاه روحم

از شرم ناتوانی

در اشک پنهان می شود"

و باز هم تویی که . . .

 

    

                      

                        * نگار *

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٥/٢٩ساعت ٩:٠٥ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak