وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

قافیه را رها می کنم

و  واژه را

به دست باد می سپارم

کلام ،

خود از نام تو وزن می گیرد

چیزی نمی گویم . . .

.

.

.

چه مثنوی شگرفی ست

 سکوتی که

     

             نام تو در آن

             

                              جاری باشد !

 

 

                        *  نگار  *

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٦/٢٠ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak