وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

١.

پیش از آمدن

آیینه را بشکن

چشم را که بر خود ببندی

انگار دلت باز می شود

و یادت می آید که:

                       چقدر بنده ای...

2.

خودت را زمین می گذاری

اما هنوز هستی.

گمان خواب

رهایت نمی کند

و بیداری را

باوری نیست

که :

         خواب می بینی...

3.

یک مکعب سیاه را می گردی

ساده

مثل رنگ لباس تو.

بالاتر از سیاهی

                  رنگی نیست

و سپیدی

             تمام سادگی...

4.

خوابی

  و بیداری را

         طواف می کنی...

5.

نیستی

و با او

هست می شوی.

           که :

             همه نیستی و هستی از او...

6.

تو

  چون همیشه می گذری

                     و تنها اوست

                             که می ماند...

7.

به آخر می رسی

و

         چقدر اولی...

و حالا

       خواب نیستی

              که :

                        مرده ای...

پ.ن : همه ات که مُرد، دوباره به دنیا می آیی.

        هر چند که دنیای دیگری را منتظر بودی...

و:

    " گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

                 حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت "

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱/۱٥ساعت ٦:٥۳ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak