وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

من

     به تمامی خاک نبودم

                که آسمان

                               بخشی از تقدیرم بود!

 

بال نداشتم اما

                 قرار بود

                 بیش از هر پرنده ای

                                 بی قرار پرواز باشم.

 

.

.

.

         شانه هایم

                  بوی خاک گرفته اند

بیا

     کوتاهی این خواب بلند را

                                     بیدار کن...

 

 

پ.ن:

عنوان این پست رو از یکی از اشعار سهراب یه سرقت بردم.

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/۱٢ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak