وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

لعنت به ما

      وقتی میان پنجره و حقیقت آسمان

                         یک شیشه

                                     فاصله می اندازیم

و هیچ فکر نمی کنیم

                     پرنده ترین ها

                             آسمان را می خواهند

         نه تصویرش را

                               میان قاب های ساختگیمان

 

 

پ.ن: 

نمی دونم تا حالا لحظه ای رو که یه پرنده تو یه چهار دیواری گیر کرده و

نمی تونه پنجره ی باز رو از شیشه اش تشخیص بده دیدین یا نه.

وقتی با اضطرابی که از نفس های کوچیک و بال های پریشونش پیداس،

آسمون رو هدف می گیره و به دیوار شیشه ای ما آدما می خوره، احساس

می کنم این تمام حقیقت پروازه که به دیوار خورده...

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/٢٠ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak