وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

 

چقشنگه وقتی دلمون از يه جايی پره

وقتی از خيلی چيزا و خيلی کسا ناراحت شديم

به جای عصبانيت و داد و فرياد

يه گوشه ای بشينيم و آروم گريه کنيم

يه جايی خوندم نوشته بود: خدا اشک را آفريد تا آتش درون را خاموش کند

آره آب ديده خيلی خوب می تونه اين آتيش رو خاموش کنه

 

نوشته شده در ۱۳۸٤/۱٢/٢۸ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak