وسعت بی واژه

... رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند...

تا که بودیم نبودیم کسی

                             

کشت ما را غم بی هم نفسی                        

تا که رفتیم همه یار شدند

 

خفته ایم و همه بیدار شدند            

 

قدر آیینه بدانید چو هست     

نه در آن موقع که اقبال و شکست

     

نوشته شده در ۱۳۸٥/٥/۱٢ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ توسط نگار معبودی نظرات ()


Design By : Pichak