آبی بلند را می اندیشم...

 

من

     به تمامی خاک نبودم

                که آسمان

                               بخشی از تقدیرم بود!

 

بال نداشتم اما

                 قرار بود

                 بیش از هر پرنده ای

                                 بی قرار پرواز باشم.

 

.

.

.

         شانه هایم

                  بوی خاک گرفته اند

بیا

     کوتاهی این خواب بلند را

                                     بیدار کن...

 

 

پ.ن:

عنوان این پست رو از یکی از اشعار سهراب یه سرقت بردم.

 

 

/ 30 نظر / 48 بازدید
نمایش نظرات قبلی
گل سرخ پژمرده . . . .

کاش سروده ای میداشتم کاش در کنار آن همه غبار در ساحل امن گذار دامنی پر زالفاظ رها میداشتم کاش دست توانمند حضور بر کلبه ی عمرم با رمز عبور نشان از نظم معنای تو را میداشتم کاش در میان همهمه با نوای خاطرت هارمونی و سازی بپا میداشتم کاش شعر بودن را برای رقص نور چشمانت بدنبال نوای جانانت سر سپرده به کنج خلوت دل آرام و قرار میداشتم کاش . . . . . . .

ساره

سلام عزیزم خیلی نوشته هات زیبا هستن.اشکالی نداره ازبعضی از نوشته هات در وبم استفاده کنم.اگه اشکالی نداره جوابش رو همین جا برام بنویس.

فریبا

سال نو مبارک دوست خوب من. تندرست و شاد باشی

نگار.د

دارد همه چیز نو می شود. درخت ها ، هوا ، زمین ، آسمان ، روزها و... دارد اما زخم های عمیق ما کهنه تر می شود .... 89 را به روز کردم .... سال خوبی داشته باشی [گل]

سپیده

پروازهمیشه نیازبه بال ندارد!

هامون

سلام موفق باشید وامیدوارم همیشه سربلند باشی اگر شد به وبلاگ من هم بیا [گل